«اِنَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدّاً»¹.

چنانكه مكرر گفته شد محبت و دوستى اهل بيت جزء مزاج ايمانى و اسلامى هر مسلمان است و احدى نيست كه مسلمان باشد و پيغمبر ـ‏صلّى‏الله عليه و آله وسلّم‏ـ را دوست بدارد و با اين حال حبيبه عزيزه‏اش سيدة نساء العالمين، و دو ريحانه‏اش حسن و حسين، و برادر و پسر عمش على ـ عليهم السّلام ـ را دوست نداشته باشد.

همان طور كه حضرت زين العابدين ـ‏عليه السّلام‏ـ در خطبه مسجد شام فرمود:

يكى از خصائص اين خاندان محبتى است كه خداوند متعال از آنها در دلهاى مؤمنين قرار داده است.

يكى از آثار شهادت حسين ـ‏عليه السّلام‏ـ اين بود كه اين محبت در دلها زياد شد و موجب جلب عواطف و جذب احساسات عموم به خاندان نبوت گشت.

ايمان، شجاعت، صراحت لهجه، پايدارى، مردانگى، مظلوميت و دشمنى با ظالم صفاتى هستند كه هركس آنها را دارا باشد محبوب مى‏شود.

از اشعارى كه شعرا پس از شهادت حسين ـ‏عليه السّلام‏ـ در مرثيه آن حضرت و مدح خاندان على ـ‏عليه السّلام‏ـ سروده‏اند معلوم مى‏شود كه شهادت امام ـ‏عليه السّلام‏ـ در جلب قلوب و محبت مردم چه تأثير عجيبى كرد و چگونه دلهاى همه را ربود.

هرچه سخن از محبوبيت حسين ـ‏عليه السّلام‏ـ بگوئيم، كم گفته‏ايم اين مراسمى كه به عنوان عزادارى آن حضرت در هند، پاكستان، عراق، ايران، سوريه، لبنان، بحرين، احسا، افغانستان، مصر و نقاط ديگر، و خصوص در شبها و روزهاى مخصوصه مانند عرفه، نيمه رجب، نيمه شعبان و اربعين و عاشورا برگزار مى‏شود، نشان مى‏دهد كه حسين ـ‏عليه السّلام‏ـ قلوب همه را مالك شده و مردم، حتى بيگانگان نيز عاشق و دلباخته او شده اند.

نه فقط اين مراسم در كربلا و در اطراف قبر آن حضرت انجام مى‏شود، بلكه در نقاط ديگر در مشاهدى كه به آن پيشواى آزاد مردان جهان يا به يكى از فرزندان يا خواهران او منسوب است، همين اجتماعات تشكيل وشور و هيجان و عشق و محبت همه را فرا مى‏گيرد.

در بقاعى كه منسوب به سر مطهر آن حضرت است، خصوصاً در مشهد الرأس در قاهره در روزهاى عاشورا و در شبهاى دوشنبه در مشهد سقط (نزديك حلب) و در دمشق كه پايتخت بنى اميه بود در مشهد دختر صغير آن حضرت، و مشهد حضرت زينب، و مشهد الرأس در جامع دمشق، و در مشهد زينبى مصر، اجتماعات و ابراز احساسات نسبت به مقام قدس حسين مى‏شود كه بعضى از آنها شايد كمتر از مراسم عاشورا و اربعين در كربلا نباشد.

(برگرفته از کتاب پرتویی از عظمت امام حسین، علیه السلام، اثر آیت الله العظمی صافی)

1 ـ همانا آنان كه به خدا ايمان آوردند و اعمال شايسته بجا آوردند، خداى رحمان آنها را (در نظر خلق و حق) محبوب مى‏گرداند.

سوره مريم، آيه 96.