حضرت علي عليه السلام با شخصي از يهوديان شام، مباحثه و گفتگويي انجام دادند که يکي از فقرات آن اين است:
و محمد صلي الله عليه و آله اولي الحکم و الفهم صبيّاً بين عبدة الاوثان و حزب الشيطان فلم يرغب لهم في صنم قطّ و لم ينشط لاعيادهم و لم ير منه کذب قطّ و کان اميناً صدوقاً حليماً... و کان يبکي صلي‌الله ‌عليه‌ وآله حتي تبتلّ مصلّاه خشية من الله عزّوجلّ من غير جرم
حکمت و دانش در کودکي به آن حضرت داده شد در حالي ‌که او در ميان بت‌پرستان، زندگي مي‌کرد و درکنار حزب شيطان، رشد مي‌يافت؛ هرگز به بت‌ها متمايل نشد و براي اعياد آنان نشاطي از خود نشان نداد و شادي نکرد و هرگز دروغي از او شنيده نشد و مشاهده نگرديد. او همواره امانت‌دار، راستگو و بردبار بود... وچنان‌گريه مي‌کردکه موضع عبادتش خيس مي‌شد.

طبق کلام صريح امام امير المؤمنين عليه السلام، سيرة پيامبر عظيم الشأن اسلام از کودکي بر يکتاپرستي، توحيد الهي، راستگويي و امانت‌داري استوار بود به طوري که يک دروغ از او مشاهده نشد و هيچ سخن خلافي از زبانش جاري نگرديد.
اين بحث براي ارزيابي سيرة پيامبر اعظم اسلام، اثري بسزا دارد و موضع مستحکم و خلل‌ناپذير آن را تثبيت وتحقيق مي‌نمايد؛ زيرا سيره‌هاي ديگران نوعاً در بزرگسالي جلوه‌گر شده و عملي مي‌گردد اما اين سيره از ديگر سيره‌هاي جهان و بقيه مردم جداست و شفاف‌تر اينکه اين سيره از جهان غيب و عالم بالا و ملکوتيان، نشأت مي‌گيرد و از ماوراي طبيعت، تقويت شده و نيرومند مي‌گردد و به همين دليل مطمئن‌ترين، وزين‌ترين و آبرومندترين سيره، سيرة پيامبر صلي الله عليه و اله است.

برگرفته از کتاب «سيری گذرا در سيره‌ی رسول الله» اثر حضرت آيت الله علی کريمی جهرمی